Filmmakers Of Greece

150 μέρες μετά την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης και τις διαβεβαιώσεις της ότι μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου θα είχε παρουσιαστεί το σχέδιο νόμου για τον κινηματογράφο, το ΥΠΠΟ παραμένει βουβό. Παρ΄ όλο που στις αρχές του ίδιου μήνα στιγμάτιζε την αποχή της Ομίχλης από το 12^ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης εν όψει της κατάθεσης του νομοσχεδίου, αυτοδιαψεύστηκε.

Οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» ΔΕΝ ΖΗΤΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΧΡΗΜΑΤΑ για τον κινηματογράφο. Ζητάμε ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΣΠΑΤΑΛΗ και να ελεγχθεί Η ΚΑΚΟΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ. Ζητάμε το νέο νόμο που θα ανατρέψει την κατάσταση αυτή.

Για κάθε 100 ευρώ του ειδικού φόρου που προορίζεται για την ενίσχυση της ελληνικής κινηματογραφίας, μόνο τα 17 καταλήγουν στην παραγωγή. Με ευθύνη της Διεύθυνσης Κινηματογράφου του ΥΠΠΟ, τα υπόλοιπα διοχετεύονται σε διάφορες αντιπαραγωγικές δραστηριότητες . Πως θα επιτευχθεί η ανάπτυξη με τέτοια πολιτική;

Όσον αφορά την υποχρέωση των τηλεοπτικών σταθμών να εφαρμόζουν το νόμο για το 1,5%, πρώτη και καλύτερη παρανομεί η ΕΡΤ Α.Ε.  Εγκρίνει περίπου 800.000 ευρώ το χρόνο (τα οποία μάλιστα πλέον δεν καταβάλει) τη στιγμή που η υποχρέωση της ανέρχεται στα 5.000.000 ευρώ, με βάση τα στοιχεία που η ίδια καταθέτει στο παρατηρητήριο του Στρασβούργου.   

Έτσι λοιπόν σήμερα η παραγωγή έχει τελματώσει από την αδυναμία του ΕΚΚ να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και να διεκδικήσει τα οφειλόμενα, καθώς και από την άρνηση της ΕΡΤ να ανταποκριθεί στις δικές της υποχρεώσεις.

Φτάνει πιά! Ως εδώ!

“We need a constructive film law that will set standards, regulations, and incentives that are in line with the rest of the European & international film community.”  (FoG)

Last November, 95% of local Greek productions boycotted the Thessaloniki Film Festival in an effort to apply pressure on the Ministry of Culture to formulate, pass, and enforce a film law that would give the film community standards of operation. Although there have been promises, little has materialized, and with the “impending collapse” of the Greek economy, priorities are elsewhere.  In an effort to remind and apply pressure on the Ministry of the enormous importance of a functional film law which will set standards for a healthy film community, the filmmakers of 19 documentary films have decided not to participate in the upcoming Thessaloniki Documentary Film Festival in March.

The problems which have plagued filmmakers in Greece for decades—lack of film education, funding, tax rebates, and investment incentives—are the main points we are seeking from a new and enforceable film law. An example of the devastating financial conditions for filmmakers is the painstakingly slow payment disbursements by the state funded Greek Film Center and ERT, the national broadcaster. These procedures effectively make the filmmakers sole producers, lenders, and funders of most Greek films. The majority of active Greek filmmakers (approximately 250), are united as Filmmakers of Greece (FoG) in supporting a film law that will set standards, regulations, and incentives in line with the rest of the European film community.

Our decision to abstain from the festival was not made without due consideration, but after years of inaction on the Ministry’s part, we feel we have no other choice. This action is in no way intended as an attack on the Festival as an institution.  It is simply one of the few means in our possession of bringing public attention to the dire conditions documentary filmmakers are forced to work with in this country.

We, the undersigned, appeal to the Minister of Culture to make the passing of a new film law one of his immediate priorities.

The films and filmmakers abstaining from the festival are:

23 Ντοκιμαντερίστες παραγωγοί και σκηνοθέτες

δεκαεπτά 19 ντοκιμαντέρ απέχουμε από την φετινή διοργάνωση

του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

1. Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο, παλαιότεροι και νέοι Ντοκιμαντερίστες, παραγωγοί και σκηνοθέτες δεκαεπτά (17) συνολικά ντοκιμαντέρ, καταφέραμε να ολοκληρώσουμε τις φετινές μας ταινίες, παρά τη δύσκολη οικονομική κατάσταση και τις καθυστερήσεις ή περικοπές χρηματοδότησης από κρατικούς φορείς, ιδιώτες και χορηγούς.
2. Μας ενώνει η κοινή αγωνία ενός νέου Νόμου για τον Κινηματογράφο. Η ίδια αγωνία οδήγησε τους περισσότερους από εμάς στο να γίνουμε μέλη του κινήματος «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τους υπόλοιπους συναδέλφους σε μια σειρά δράσεων, ανάμεσα στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η αποχή από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 2009. Μια πράξη διαμαρτυρίας για τη χρονίζουσα αδράνεια των κυβερνήσεων απέναντι στο συλλογικό αίτημα του χώρου για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο για τον Κινηματογράφο, άρα και το Ντοκιμαντέρ.
3. Ζητούμε από το Υπουργείο Πολιτισμού να υλοποιήσει επιτέλους την δημόσια δέσμευσή του, καταθέτοντας και ψηφίζοντας το νέο Νόμο που θα επιλύει τα χρόνια προβλήματα του Κινηματογράφου.
4. Αγωνιζόμαστε για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο για το Ντοκιμαντέρ που θα μεριμνά για τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε (παραγωγής, εθνικής διανομής, διεθνούς προβολής). Ζητάμε την ίδρυση μιας Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου στα πρότυπα των μεγάλων κινηματογραφικών σχολών, διεθνώς. Αγωνιζόμαστε για να ενεργοποιηθεί επιτέλους ο υφιστάμενος Νόμος της Πολιτείας περί καταβολής του 1,5% των εσόδων των τηλεοπτικών σταθμών υπέρ του Κινηματογράφου, κάτι που οι ιδιωτικοί σταθμοί συνειδητά, συστηματικά και παράνομα αρνούνται να εφαρμόσουν.
5. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που από την ίδρυσή του στηρίξαμε και συνεχώς προσπαθούμε να γίνει καλύτερο, θα διεξαχθεί φέτος 13–22 Μαρτίου 2010. Μέχρι στιγμής, αρνηθήκαμε να δηλώσουμε συμμετοχή των ταινιών μας, αποφασισμένοι να απέχουμε από την φετινή διοργάνωση.
6. Οι δράσεις μας δεν αποτελούν επίθεση στο θεσμό του Φεστιβάλ αλλά προκύπτουν ως αποτέλεσμα συσσωρευμένων αδιεξόδων των τελευταίων ετών.
7. Με την απόφασή μας για αποχή, αναλαμβάνουμε, πρώτοι απ’ όλους, εμείς οι ίδιοι, ένα μεγάλο προσωπικό κόστος, στερώντας από τις ταινίες μας την προβολή-παρουσίαση σ’ έναν από τους φυσικούς τους χώρους, καθώς και τη χαρά της επικοινωνίας με το κοινό του Φεστιβάλ, τους δημοσιογράφους, την κριτική και τους ξένους συναδέλφους μας.
8. Ελπίζουμε, με τη σειρά τους, όλοι οι ενδιαφερόμενοι φορείς (Υπουργείο Πολιτισμού, Φεστιβάλ, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου & ΕΡΤ) να αναλάβουν επιτέλους τις δικές τους ευθύνες.

Η “Ομίχλη” είναι ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΩΝ, 240 έως τώρα  (σκηνοθετών, παραγωγών και σεναριογράφων).

Δημιουργήθηκε εξ αιτίας της ασφυκτικής ανάγκης μας για ένα καινούριο νομικό πλαίσιο που θα αντικαταστήσει προβληματικές δομές και θεσμούς, που ισχύουν εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα οι οποίοι καθιστούν τη δημιουργία των ταινιών μας από προβληματική έως αδύνατη.

Στον ελληνικό κινηματογράφο σχεδόν κανείς δεν έχει κάνει περιουσία από τις ταινίες. Αντίθετα πολλοί έχουν χάσει ή κινδυνέψει να χάσουν ότι είχαν για να κάνουν τις ταινίες.

Εδώ και χρόνια, η περιπέτεια της τέχνης του κινηματογράφου συντηρείται σχεδόν αποκλειστικά από το μεράκι, την αυτοδιάθεση, το πείσμα και τρέλλα των ενεργών κινηματογραφιστών, είτε αυτοί είναι σκηνοθέτες, είτε παραγωγοί, είτε τεχνικοί και ηθοποιοί.

Την κατάσταση αυτή η πολιτεία δυστυχώς την αντιμετωπίζει με επιδεικτική αδιαφορία. Σπεύδει απλώς σε κάθε εγχώρια ή διεθνή επιτυχίας μας, από την οποία αντλούμε αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμό και δύναμη – γιατί ναι, παρ’ όλο το σκουπιδότοπο που μας έχει περιορίσει επιμένουμε κάθε τόσο να παράγουμε και κάποια τέτοια λουλούδια – να πάρει το  μερίδιο δόξας ή χρήματος που όχι μόνο δεν της αναλογεί, αλλά που πολλές φορές πολέμησε κιόλας.

Ενδεικτικό της στάσης της πολιτείας είναι το ότι εδώ και 20 χρόνια δεν έχει κάνει καμία κίνηση να εισπράξει το 1,5% από τα τηλεοπτικά κανάλια που δικαιούμαστε σύμφωνα με το νόμο. Κάθε χρόνο ένα εκατομμύριο ευρώ από τον φόρο επί των κινηματογραφικών εισιτηρίων κατευθύνεται στο σωματείο των φοροεισπρακτόρων, χωρίς να υπάρχουν πλέον φοροεισπράκτορες! Κάθε χρόνο μένει στάσιμος – τελευταία μάλιστα μειώνεται – ο προϋπολογισμός του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Αποτέλεσμα, τα χρήματα που δίνονται σε κάθε ταινία να είναι λιγότερα σήμερα, απ’ ότι ήταν πριν 15 χρόνια, ενώ το κόστος κάθε ταινίας είναι πλέον πολύ μεγαλύτερο. Πράγμα που κάνει σχεδόν αυτοκτονικό το να κάνει κάποιος ταινία.

Έχουμε πια κουραστεί να ακούμε από υπουργούς ποικίλων κυβερνητικών σχημάτων να εξαγγέλλουν κάθε χρόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μεγαλόπνοα σχέδια και υποσχέσεις, που ξεχνούν με την έξοδό τους από το βάθρο.

Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, είμαστε εγκλωβισμένοι σε  σωματεία, που οι ηγεσίες τους, μη ενεργοί συνήθως κινηματογραφιστές, εκμεταλλευόμενες το μούδιασμα και την απογοήτευση μας από την όλο και επιδεινούμενη κατάσταση, λειτουργούν σαν κλειστές ομάδες ελαχίστων ανθρώπων και χρησιμοποιούν την σφραγίδα του σωματείου για τα δικά τους προσωπικά οφέλη, μικροπολιτικά παιχνίδια αλλά και για να παζαρεύουν θέσεις, ανταλλάγματα, καριέρες. Σε αυτή τους την προσπάθεια, δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να ταλαντεύονται από το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος στο εντελώς αντίθετο του μέχρι να βρουν ευήκοα ώτα και να σταθμεύσουν. Προσωρινώς βέβαια διότι πολύ γρήγορα ο σκοπός τους γίνεται αντιληπτός και έτσι ξαναρχίζει η «πολιτική τους ταλάντευση» μέχρι να βρουν το λιμάνι που θα τους αποδεχτεί.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, την Άνοιξη, με αφορμή τη μαχητικότητα ορισμένων νέων σκηνοθετών, που σαν ένδειξη διαμαρτυρίας για την αδιαφάνεια που επικρατεί στον κινηματογραφικό χώρο αποφάσισαν την αποχή των ταινιών τους από τα κρατικά βραβεία ποιότητας, δημιουργήθηκε  μια ζωντανή συλλογικότητα από τη συντριπτική πλειοψηφία των ενεργών κινηματογραφιστών που σήμερα αριθμεί πάνω από 250 μέλη και ονομάζεται «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη»  (όπως : «Γορίλλες στην ομίχλη», μια ταινία όπου ο γορίλλας παρουσιάζεται ως είδος υπό εξαφάνιση).

Οι κινηματογραφιστές αυτοί αγανακτισμένοι, θυμωμένοι και αποφασισμένοι να μην οδηγηθούν σαν πρόβατα στο σφαγείο μέχρι να «εξαφανιστούν», ενώσαμε για πρώτη φορά τις μοναχικές μέχρι τώρα φωνές μας για να αγωνιστούμε για μια επιτέλους ουσιαστική αντιμετώπιση του ελληνικού κινηματογράφου από την πολιτεία σε ζητήματα που αφορούν στην κινηματογραφική παιδεία, στην παραγωγή και διανομή των ελληνικών ταινιών, στη διαμόρφωση, συνολικά, ενός σύγχρονου και λειτουργικού  θεσμικού πλαισίου της κινηματογραφικής δραστηριότητας στη χώρα μας.

Σε  αυτά τα πλαίσια:

1. Απείχαμε από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με τη μη συμμετοχή των περισσότερων ελληνικών ταινιών, αλλά και των σχεδίων μας από όλα τα αναπτυξιακά προγράμματα, με ανυπολόγιστο, για μας, κόστος.

2. Διοργανώσαμε εβδομάδα προβολών των ταινιών μας στον κινηματογράφο Έλλη, στην Αθήνα, από 5 έως 11 Νοεμβρίου, και θα το επαναλαμβάνουμε στη Θεσσαλονίκη, στον κινηματογράφο Ολύμπιον από τις 28 Ιανουαρίου ως τις 3 Φεβρουαρίου.  Θα ακολουθήσει διοργάνωση προβολών και σε άλλες πόλεις.

3. Συγκεντρώσαμε υπογραφές συμπαράστασης από 500 ενεργούς ανθρώπους του κινηματογράφου (όλους σχεδόν τους ενεργούς τεχνικούς, ηθοποιούς και καλλιτεχνικούς συντελεστές των ταινιών) καθώς και 80 από τις σημαντικότερες υπογραφές του πνευματικού και καλλιτεχνικού προσωπικού της χώρας μας που στον αγώνα μας αναγνωρίζουν προβλήματα και αιτήματα που αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι στους δικούς τους χώρους εργασίας.

4. Δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία μας η «Ακαδημία Ελληνικού Κινηματογράφου»(Ε.Α.Κ) που στους σκοπούς της είναι από τη βράβευση των καλύτερων ταινιών της χρονιάς μέχρι σεμινάρια και μαθήματα για τον κινηματογράφο, αλλά και την παρέμβαση σε δημόσιους θεσμικούς φορείς για την αναμόρφωση του κινηματογραφικού μας τοπίου.

5. Μια ομάδα εργασίας Νόμου επεξεργάζεται πρόταση για το  νέο αναπτυξιακό νόμο, ο οποίος θα εξορθολογίζει την διανομή των χρημάτων που πηγαίνουν στον κινηματογράφο δίνοντας το μεγαλύτερο μέρος ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ των ταινιών και όχι στις «περί κινηματογράφου» εκδηλώσεις( άλλη μια παγκόσμια πρωτοτυπία του ελληνικού κράτους!), θα δίνει οικονομικά κίνητρα στον ιδιώτη να συμβάλει στην παραγωγή-προώθηση μιας ταινίας, αλλά ταυτόχρονα θα προστατεύει και  ενισχύει την πολυφωνία στον κινηματογράφο, αναγνωρίζοντας τον σαν πολιτιστικό προϊόν που χρειάζεται και την προστασία του κράτους όπως γίνεται σε όλη την Ευρώπη.

6. Μια ομάδα-Παιδείας αναπτύσσει τον προβληματισμό της για  την ενίσχυση και βελτίωση της ήδη υπάρχουσας σχολής κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, αλλά και τη δημιουργία μιας νέας στην Αθήνα.

Όλα αυτά γίνονται την ώρα που η ανεπάρκεια των επεμβάσεων του νέου Υπουργού Πολιτισμού αλλά και η ανεπαρκής στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης που είτε από άγνοια, είτε από αδιαφορία, είτε γιατί αξιολογούν άλλα θέματα ως πιο επείγοντα από τον Πολιτισμό, δεν δείχνουν να οδηγούν στην λύση κανένος από τα αιτήματα του κινηματογράφου. Αυτό μας αναγκάζει να κλιμακώσουμε τον αγώνα μας.

Η Ομίχλη δεν είναι Σωματείο, ούτε θεσμικό μόρφωμα, το οποίο θα επεδίωκε να υποκαταστήσει φορείς ή συνδικαλιστικά όργανα, που δραστηριοποιούνται στον ευρύτερο κινηματογραφικό χώρο.  ΔΕΝ είμαστε σωματείο και δεν φιλοδοξούμε να γίνουμε. Λειτουργούμε αυτό-οργανωμένα, με αρχές άμεσης δημοκρατίας, χωρίς προέδρους και ΔΣ. Είμαστε μια ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ που εργάζονται με πρωτοφανή συλλογικότητα, για την υπέρβαση του δύσκαπτου και ξεπερασμένου θεσμικού πλαισίου των κινηματογραφικών πραγμάτων στη χώρα μας, και θα παραμείνουν όσο χρονικό διάστημα απαιτηθεί έως ότου η Πολιτεία αντιληφθεί και αναλάβει την επείγουσα όσο και αναγκαία παρέμβαση που απαιτείται για τη δημιουργία ενός νέου, σύγχρονου και αποτελεσματικού τοπίου στον ελληνικό κινηματογράφο.

Οι «κινηματογραφιστές στην ομίχλη»